Bedankt voor jullie bezoek!

Inge

 Biologisch eten neemt langzamerhand haar positie in de markt in. Raw food, oftewel eten dat niet verhit is, is bezig met een inhaalstrijd. De Chocolate Club in Amsterdam is uniek in zijn soort. Het is een initiatief van Mastercare een bedrijf dat is opgericht door Keung Man. De club is een kleine eet- en drinkgelegenheid met een bijbehorend winkeltje. Het is leeg in de zaak. De rauwe artikelen zoals rauwe chocoladetaart, salades en notenmelk zijn opgestald op kartonnen dozen, vanwege de tijdelijke verhuizing een paar nummers verder aan de Spuistraat.

In de Chocolate Club ruikt het sterk, pittig, naar kool? Na een rondje door de kleine winkel gelopen te hebben, vind je het antwoord. Rauwe jonge kokosnoten en falafels gemaakt van amandelen en kruiden. Werkelijk alle producten zijn rauw. Op een minimalistisch bankje drinkt een vrouw met kleurige dreads, koude juice. Met boekje. Alsof het concept van de Coffee Company overgenomen is. Een donkere, blije vrouw ook met rasta haar komt de winkel binnen en bestelt een chocolade-shake alsof ze het dagelijks doet en maakt nog even een praatje met de jongen achter de toonbank slash bar. Hij pakt met alle liefde een plakbandje voor de vrouw die haar ‘juice-to-go-beker’ goed wil vastplakken voor onderweg. Geen druppel mag verloren gaan.

Inderdaad, de Chocolate Club heeft producten voor onderweg maar ook voor thuis. Een vrouw uit Lelystad stapt vol overgave ‘haar’ winkel binnen. ‘Super’ is het voornaamste dat ze zegt over de ‘niet verhitte’ levensstijl. Ze was in Amsterdam en komt daarom direct haar boodschappen doen. Normaal gesproken laat ze het thuis bezorgen. De Chocolate Club levert haar producten door het hele land, die op de website te koop zijn. De vrouw weet precies wat ze wil, ondanks het rijke assortiment. De toonbank ligt vol, nog even een kokosnoot om te relaxen. Een boortje en een rietje maakt de rauwe kokosnoot tropisch in het regenachtige Amsterdam. ‘Mijn ongemakken zijn minder voelbaar en ik voel me veel energieker. Deze stijl van leven doe ik voornamelijk voor mijn gezondheid.’ Wie raw food associeert met sapvasten of op wortels kauwen heeft het mis. Ondanks de taboe voor onder andere melk en aardappelen, voel je je gevoed. De voedingsstoffen zijn erg geconcentreerd. ‘En zoooo lekker’ humt ze uit haar noot slurpend.

Een derde klant komt binnen. Het is alsof hij zojuist zijn lifestyle heeft bijgeschaafd, om hier naar binnen te kunnen. Een walhalla aan rauw voer. Voorzichtig loopt hij binnen en zijn mond valt wijd open. Chocolade; repen, blokken, pure cacao. Doet de naam haar dan toch eer aan? Lovechock, happiness inside. Een van de vele verhalen die de chocoladerepen vertellen. De chocolade is puur en romig. De cacaosmaak is aanwezig en blijft lang hangen in je mond. De pure smaak is de smaak van endorfine. En zo is de naam Lovechock helemaal op zijn plaats. Geen trek in zoet? Dan is er een paranoot gember oerreep, een Goji/Sinaasappel reep of toch de Mango/Chilli?

Alles is handgemaakt, wat ook blijkt aan de vele cijfertjes op het prijskaartje. De repen zijn gemiddeld € 3, 200 gram cacaobonen kosten bijna € 9 en cacao op haar puurst:    € 13,95 voor 325gram.  En chocola komt nog meer tot haar recht met een nootje erbij. Katjing: een zakje macadamia noten €16,50.

De jonge man, oftewel de jongeman achter de bar is spannend. Bij binnenkomst valt hij direct al op. Wat een normale barman aan flessen drank geëtaleerd heeft staan, heeft hij aan vreemde medicijn-uitziende flessen. Daarom eerst maar even een rondje door het winkeltje. Eenmaal bij de bar beland, lees je de enge, witte laboratoriumflessen. Het is ‘superfood juice’ in champignonextract met pipet. Je houdt je adem in en leest het aandachtig nog eens. Het laat hem echter koud. Hij is aan het webcammen met een vriend. Een klant, de raw-food maagd, wacht met een kokosnoot in zijn hand. Geen kik. ‘Zal ik even een bijl voor u pakken?’ ‘Graag’. De witte exotische kern komt tevoorschijn. De klant hangt aan de bar en lepelt gulzig de noot uit.

De volgende klant hangt aan de telefoon. ‘Ik heb te weinig geslapen’, vertelt de barman in joggingbroek hem. Waarschijnlijk een vaste klant. ‘Ik heb nog wat jonge biologische kokosnootjes voor je…Tuurlijk…ik houd ze apart voor je.’ De sfeer is ongedwongen, alles behalve rauw. Warm. De verkoper is hier door zijn eigen interesse terecht gekomen. Ondanks de geringe bekendheid, kan de Chocolate Club gemakkelijk rondkomen. ‘We zijn niet uit op winst. We doen het voor de mensen.’

De zoete club wil de gezondheid, persoonlijke ontwikkeling en bewustwording van haar klanten optimaliseren. Zij geven lezingen, workshops en coachinggesprekken. Maar ze gaan verder, beter gezegd: dieper. Zo maakt de club haar eigen plakton. Het vangen kost te veel energie en tast het zeeleven aan. Zij kweken het echter zelf in Nederland. Door deze methode kunnen wij de ‘Ocean Alive’ druppels kopen. Zes druppels onder je tong en je merkt hoeveel spieren je gezicht heeft. Zout, heel zout. Maar ‘Oh zo gezond’. ‘Wil je wat water om het weg te spoelen?’ Lekker is het niet, maar toch is er € 49 voor nodig om de smaaksensatie te ervaren.

De Chocolate Club is alles behalve commercieel ogend. De winkel in het hartje van Amsterdam is als een slak op verse sla voor enkele mensen. Opdringen willen ze de lifestyle niet, maar voor de liefhebber is er keuze uit een breed assortiment T-shirts met daarop de schreeuwende woorden: Raw Food!

Ondanks de kunst van de pen, waar zij zo van houdt, is ze na haar middelbare school een heel andere kant opgegaan. Personeel en arbeid werd haar keuze. Jolanda Pikkaart. Moeder met dreads en knalroze gestifte lippen. In haar hart journalist en dus moest er iets gebeuren. Ze volgde na haar hbo studie enkele schrijfopleidingen en trainingen. Ze voelde de pen weer achter haar oor en besloot: ik word nu journalist.

De stap naar vrijheid

Toch was er een probleem. Destijds had ze al een baan als personeelsfunctionaris dus in één keer overstappen werd moeilijk. Ze is in haar vrije tijd altijd blijven schrijven om zichzelf zo te blijven ontwikkelen. De kreet: ‘je weet het maar nooit’ sluit goed aan bij de ambities van Jolanda, want ze deed mee met verschillende schrijfwedstrijden en won. Ze is fanatiek. Een doorzetter. Alles over om van haar droom werkelijkheid te maken. Overdag personeelsfunctionaris, ’s nachts schrijfster van teksten in de Cosmopolitan en Viva. Op een dag is de stap gezet, zonder dat ze er erg in had. Ze was fulltime journalist.

Tijden veranderen. Vroeger is anders dan nu. Er waren minder media maar wel veel mensen die ook wilde schrijven. Onzeker is ze nooit geweest, iets wat ze te danken heeft aan haar partner. Destijds was ze niet alleen en het brood lag toch wel op de plank. Pikkaart houdt wel van een beetje spanning, vooral als je er veel vrijheid en afwisseling in je vak voor terug krijgt. Ze werd freelance journalist en liet alles op haar afkomen. Haar opgebouwde netwerk was door de cursussen en baantjes aardig uitgedijd. Haar eerste opdrachtgever ontmoette ze op het 20ste-eeuwse internet. Om een beetje in dezelfde sferen te blijven, schreef Jolanda over het internet in computer- en P&O-bladen met haar geworven kennis uit haar P&0-tijd.

Intiem en internet

Tegenwoordig is internet niets nieuws. Internet heeft haar gat in de markt groot gemaakt en dus valt iedereen erin. Je kunt er niet omheen. Goed gebekte Jolanda omarmt twitter, linkedin en enkele weblogs. Via deze communitysites haalt zij geregeld opdrachten binnen, en steekt hier dan ook veel tijd in. Ze is tijdens dit interview nog net niet aan het twitteren, maar haar vingers kriebelen. De donkere kanten van het internet is natuurlijk de schending van auteursrechten. Deze freelancer moest daar ook aan geloven. Het tv-programma Eén Vandaag gebruikte privéfoto’s van Jolanda’s kinderen, die op haar weblog ‘Natuurkind.nl’ stonden, zonder dat zij daar iets van wist. Geïrriteerd benaderde zij de show en de zaak werd snel afgehandeld door het plaatsen van haar naam en een linkje naar haar site. Op zoek gaan naar haar eigen teksten op andermans sites geeft de enthousiasteling alleen maar negatieve energie en daarom is ze daar absoluut niet mee bezig.

De groene freelancer heeft een bepaalde expertise ontwikkeld en wil daar naar betaald worden. Ze neemt daarom niet alle opdrachten aan. Liever een goedkope student dat ervaring en kwaliteit? Be her guest. Toen ze zelf net begon als schrijfster deed ze dingen soms vrijwillig, maar stiekem uit eigenbelang. Zo heeft ze voor I-news geschreven, een website met computer- en internetnieuws. Er was een gerenommeerde hoofdredacteur die haar teksten kritisch nakeek en haar veel leerde. Ook had de website een erg goede naam, haar cv kon weer blij met Jolanda zijn.

Baas in ‘eigen’ bos

Waarom het cv van Pikkaart anders is dan die van alle andere journalisten, komt voornamelijk door het karakter van de schrijfster. Ze heeft passie voor haar specialismen kinderen en natuur, en voor het internet en gaat daarin tot het uiterste. Toch heeft ze eens een deadline gemist, vanwege privéomstandigheden en gaf ze de opdracht terug. Ook is zij als persoon sterk aanwezig. Ze heeft altijd haar woordje klaar en haar enthousiasme is te zien in haar gezicht. Altijd een blijde, opgewekte lach. Ze houdt van een intieme informele werksfeer. Geen groot, al dan groen kantoor, maar haar eigen werkkamertje thuis waar de buizerds haar gezichtsveld opvrolijken. ’s Nachts worden die vervangen door uilen en ook eekhoorntjes spelen rond het huis van Pikkaart. De baas van haar ‘eigen’ bos.

Zeker van zichzelf. Ze vindt dat ze meer dan een schrijfster is omdat ze actief bezig is binnen haar specialisme. Zo is Jolanda natuurgids bij het IVN en ook haar kinderen van drie en acht wijst zij graag de weg in de groene wereld. Helaas is die wereld beperkt. De markt voor groene schrijvers is klein. Maar ze wringt zich ertussen. Haar liefde voor natuur is vanzelfsprekend voor haar. Zo blauw als het bloed van Beatrix is, zo groen is het van Jolanda. De interesse voor kinderen is logischerwijs ontstaan toen ze zelf kinderen kreeg. Toen ze twee jaar geleden las dat meer dan de helft van de kinderen niet eens één keer per jaar in een natuurgebied komt, moest ze even slikken. Zo is de volgende weblog, Natuurkind.nl ontstaan, puur gericht op kinderen en natuur. Twitter-account erbij en laat internet haar werk maar doen. Wat ze deed met resultaat. Kinderen horen in de natuur te komen, ook als je in de stad woont. Ambitieuze Jolanda wilde met haar site dat kinderen een passie voor de natuur kregen. Zij zijn immers de natuurbeheerders van de toekomst.

Schrijven,de rode draad in Jolanda’s leven, kleurt steeds groener. Maar in veel media zit tegenwoordig veel groen verweven. Duurzaamheid en broeikaseffecten zijn ‘hot’. Jolanda schrijft zelf niet over het verhitte effect, omdat ze daar nog niet voldoende kennis over bezit, maar de hype kan ze waarderen. Bedrijven zien vaak alleen maar eurotekens als zij hun groene advertenties ophangen. Maar ach, laat ze lekker denken. Iemand moet toch met de advertentie komen. De temperatuur stijgt dus mensen mogen best bewust worden van die ontwikkeling. Ze rijdt daarom zelf in über-high-tech-hybride auto en houdt haar eigen ecologische tuintje bij. Daar blijft het bij. Een hutje op de hei zal er niet komen.

Als klein meisje heeft Jolanda Pikkaart altijd al geweten dat ze ging schrijven. Toch bracht het lot haar de andere kant op. Nu heeft zij met al haar artikelen haar P&O tijd,waar ze veel minder schreef, ingehaald. Door zichzelf uit te blijven dagen, nooit haar droom op te geven en haar gelukstouwtjes in eigen handen te nemen. En die heeft ze nog steeds stevig vast.

Ik liep een dagje mee met Laura om er achter te komen wat dé manieren zijn om je levensstijl iets groener te maken.

OV: De auto laten staan, maar reizen met het openbaar vervoer. Laura reist bewust en met een ov-chipkaart.

Make-up: De cosmetica die Laura gebruikt is allemaal dierproefvrij. Zoals de oogschaduw van de Bodyshop bijvoorbeeld.

Eten: Laura eet niets wat van dieren afkomt, dus ook geen dierlijke vetten. Daarom laat zij de gewone melk staan en kiest zij voor soja als vervanging.

Wassen: Unieke wasnoten zijn twee maal te gebruiken om de was schoon te krijgen. Het werkt net zo goed als gewoon wasmiddel, maar de keuze is duurzaam.

Kleding: Alle kleding van Laura is gemaakt van biologisch katoen. Zo deze blouse van Kuyichi.

Fiets: Als het openbaar vervoer niet mogelijk is, dan pakt Laura gewoon haar fiets. Fris en groen door de natuur.

Enkele getallen uit het filmpje:

- Totaal duurzaam inkoopbedrag per jaar: 40 miljard euro.

- Gemeenten streven in 2015 naar 100 procent duurzaam inkopen.

- Doelstelling: de co2-uitstoot van 340 huishoudens besparen.

Het belastingvoordeel blijft hoger voor de ‘groene’ wagens. De Belastingdienst gaat er namelijk nog steeds vanuit dat die hybride auto’s het zuinigst rijden. Dat deze auto’s de laatste tijd veel verkocht worden, is dan ook logisch. Toyota bevestigt dit ook maar al te graag. Sinds de eerste hybride auto van Toyota in 1997 zijn er nu ruim 2 miljoen verkocht, werd eind augustus gemeld. Een record. De Prius is hier voor 70 procent verantwoordelijk voor.

Lease

De meeste hybrides zijn leaseauto’s. Die maken meer kilometers op de snelweg, en gebruikt dan de benzinemotor in plaats van zijn schone elektromotor. Voor hybride leaseauto’s geldt een bijtelling van 14 procent. Leaserijders in de zuinigste diesels, met een lagere co2-uitstoot betalen minstens 20 procent bijtelling. Diesels profiteren dus niet van de ‘groene’ voordelen.

De ANWB spreekt van ‘discriminatie’ van dieselauto’s: “Het is niet verkeerd om de verkoop van hybrides te stimuleren, maar het is onhandig om het zo te regelen dat vooral leaserijders geïnteresseerd zijn.” Daarom heeft de ANWB samen met de autobranche aan het kabinet gevraagd om ook fiscale regelingen te treffen voor zuinige dieselauto’s. (Bron: NHD, 21-10-2009)

Allereerst moet duidelijk zijn wat biologisch inhoudt. Biologische landbouw is een bepaalde methode die het natuurlijke proces wil behouden. In de landbouw komt dit neer op behoud van milieu, natuur en het landschap. Ook worden dieren in hun waarde gelaten. Je zou het een beetje ouderwets kunnen noemen. Maar zoals de mode uit oma’s tijd nu ook weer terugkomt, is ook biologisch erg populair. Is het daarom ook zo duur?

Dat antwoord is makkelijk: Nee! Dat is niet de reden dat het duurder is dan ‘gewone’ producten. Het verschil in prijs komt doordat de kosten in verschillende fasen van het biologische productieproces hoger zijn. Dit begint al bij de boer die bijvoorbeeld meer grond nodig heeft voor evenveel koeien als een ‘gewone’ boer. Dit vanuit de gedachte dat dieren in hun natuurlijke, en dus ruime, leefomgeving moeten zijn. Ook gebruiken biologische boeren geen chemische bestrijdingsmiddelen, wat zorgt voor minder teelt. En eventuele biologische mest is duurder.

Ook de producent maakt meer kosten, want alle zijn grondstoffen moeten biologisch zijn. Die zijn soms nog moeilijk te vinden. Daarbij moeten de vele conserveermiddelen ook vervangen worden.

Dan is er nog de distributie. Nog weinig mensen eten biologisch en dus hoeven er minder grote hoeveelheden vervoert te worden. Niet zo efficiënt dus. Tot slot is er nog de controle. Alle biologische producten herkennen wij aan hun keurmerk. Maar die krijgen ze niet zomaar. Daarvoor moet de landbouw zich laten controleren. Dit gebeurt door een andere organisatie dan die voor de reguliere boeren.

De illustraties zijn allemaal gemaakt door AT, fashion- en textieldesigners.